zaterdag 14 april 2018

Figueres. Dali Theater.


De volgende dag online een ticket geboekt voor het museum. Dan hoeven we in ieder geval niet lang in de rij te staan. We zijn er tegen half tien en het is rustig. Een uur later is het museum overspoeld met Japanners, Chinezen en oude van dagen. Oeps daar horen wij ook bij.
Het regent nog steeds, dus niet teveel aandacht genomen van de buitenkant. Die is zeker de moeite waard met broodjes op de muur en eieren op het dak.


Eerst moeten we onze rugtas afgeven, dan betreden we de binnenplaats van het museum. Het theater is destijds door Dali hersteld en naar hem vernoemd. Op de binnenplaats staat een oude Cadillac uit 1941, ooit de auto van Al Capone geweest. 





Achterin zitten twee etalage poppen. Door een munt in de auto te stoppen gaat het binnen regenen. Op de Cadillac staat een bronzen beeld van Queen Esther gemaakt door een Oostenrijkse beeldhouwer, Ernst Fuchs. Volgens Dali stelde dit zijn zus voor. Boven de auto hangt de boot van Dali en zijn vrouw Gala, met daaronder gevulde blauwe condoom, die tranen moeten voorstellen.






Boven de binnenplaats een grote geodetische dome, ontworpen door de Spaanse architect  Emilio Pérez Piñero. De dome is uniek en een herkenningspunt voor Figueres.

In het museum hangen zo een 150 schilderijen. Zowel vroeg als laat werk. Daarnaast een collectie van zijn gouden juwelen die hij gemaakt heeft. Dali  (1904-1989)ligt in het theater begraven.

Na het museum dwalen we door de stad en genieten van een heerlijke kop koffie. Op de terugweg stoppen we in Peralada. Een oud middeleeuws stadje. Alles is gesloten tussen 12:30 en 15:30. Ik vraag me af hoe je dan ooit zaken kunt doen met de rest van Europa. In een deuropening zie ik een draak op de toonbank liggen. Snel even een shot





We vergeten het kasteel en het klooster. Bij de auto nestelt een ooievaar kolonie. Een ooievaar komt over vliegen met een spartelende kikker in zijn bek. Ik heb medelijden met het dier, dat straks wreed verscheurd wordt. 

De volgende dag rijden we richting kust naar Cadaqués en Portlligat. Havenstadjes met witte huizen. Fransen hebben er een appartement aan zee. Er staat een krachtig standbeeld van Dali.






 In het water en op de kiezenstrandjes zien we blauwachtige kwallen, het blijkt de zeilkwal (bezaantje, Velella Velella) te zijn. Eigenlijk een poliep verwant aan de Portugese zeilkwal die dodelijk is.  Met het zeil kunnen ze hun richting bepalen in het water. De strandjes liggen er vol mee door de aanhoudende wind. Het stinkt behoorlijk naar vis.














Op een uithangbord hangt een aankondiging van een lokaal drankje. Sex on the beach. Fred schiet in de lag. “Echt niet”  zegt hij met al die stenen en kwallen hier.





Via kleine weggetjes rijden we terug om nog stil the houden in het omringende gebergte. Dit is allemaal beschermt gebied. Er bloeit van alles, kleine geraniums, kaasjeskruid, kuiflavendel, struiken waarvan ik de naam niet ken. Prachtige steenformaties uitgesleten door weer en wind. Het was een prima dag.



woensdag 11 april 2018

Spanje, Garriguella


En dan komen we erachter, dat we slechts 38 km van Stef en Jantine zitten. Plan B treedt in werking we gaan even gedag zeggen. Voor hen een reuze overval en ze vinden het super leuk. Tegen twaalf uur staan we voor de deur en worden we meer dan hartelijk verwelkomt. We zijn er drie jaar geleden ook langs gereden en toen moest er nog zoveel gebeuren. Al je het resultaat van harde arbeid en frustratie nu ziet, heb ik alleen maar bewondering. Je zult toch alles in Nederland achterlaten om je te vestigen in een land waarvan je de taal niet spreekt. En dan krijg je het ook nog voor elkaar, dat er water uit de kraan komt, elektra en riool zijn aangesloten. Je een super zuinig verwarmings systeem uit Polen geïnstalleerd krijgt  en je tuin als een plaatje erbij ligt. Knap hoor.
Ze hebben een heerlijke keuken aangebouwd, met grote openslaande tuindeuren. Veel houten balken zijn verwerkt, dat geeft een solide en cosy gevoel. Een muur in ruwe steen omdat dit de originele buitenmuur was. Kortom prachtig vooral met het zonnetje en het buiten-binnen gevoel.
Na de lunch stappen wij weer op, we moeten nog een kleine 400 kilometers naar Castres. We overnachten onder Brive op een plaatsje in de natuur.




We maken de foute beslissing om niet de péage te nemen. Het wordt een eindeloze tocht door kleine dorpjes en slingerachtige wegen. Schiet dus helemaal niet op. Fred dacht dat de fleche verte, (niet péage) vlak langs de péage ging en dan zou het niet zoveel uitmaken, omdat we toch geen hoge kruissnelheid hebben. Het landschap is schilderachtig mooi. Je ziet hier het voorjaar duidelijk, met bloeiende prunus bomen gele weilanden met paardenbloemen, het mooie voorjaarsgroen.
Inmiddels ben ik er ook achter gekomen, dat ik mijn jas vergeten ben. Niet echt handig, omdat er regen voorspeld wordt. Jantine heeft hem al gevonden dus verder hoef ik niet te zoeken. Ondanks de kleine ruimte kun je heel wat kwijtraken in de auto of de caravan.

Bij zus, Anja aangekomen drinken we eerst een kop koffie. Ik vertel haar van mijn jas en dat ik maandag naar Decathlon wil. Zij vindt het handiger het meteen te doen, omdat het weer slechter wordt en we morgen richting Albi gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik ben nu een jas rijker, die waterdicht is. Tot nu toe geen spijt van die beslissing gehad. Ik schijn mijn jassen altijd op vakantie te kopen, dus die traditie is voortgezet.


We drinken een biertje in de stad en daarna naar huis om te eten en te kletsen. Ook zij hebben enorm hard gewerkt om het huis bewoonbaar te maken. Charlie heeft een mooie open haard gebouwd in een blauwe schouw met een prachtig tegelmotief aan de zijkant. Hij straalt een heerlijke warmte uit.
 Ondanks het feit dat we elkaar zelden zien, pakken we snel de oude draad op. An blijft An en ik Ien. Onze karakters lijken op elkaar, maar zijn ook verschillend. (beide weten we goed wat we willenJ) Zij houdt van veel mensen om zich heen, ik niet. Ze heeft altijd logees, iets waar ik doodmoe van zou worden. Ik vind het prima zo met Fred en verder niets. Goede vrienden hebben we genoeg en die zijn in mijn hart. Die wil ik echt niet missen, maar iedere keer een party of logeerpartij met vrienden en vriendinnen, nee dat gaat mij te ver.



Zaterdag richting Albi. Een oude stad met een mooie kathedraal. 





We kijken hoog uit over de Tarn en de stad. Beneden ons een aangeharkte tuin in Franse stijl met buxus hagen.  Op de heenweg hebben we de bus genomen voor 2 Euro pp kom je de hele omgeving door en heb je geen parkeer probleem. Ideaal. En je ziet veel van de omgeving. De dag vliegt om als we om half zes de bus retour nemen. Lekker veel gelopen in het zonnetje en een goede indruk gekregen van de stad. ‘s Avonds worden we getrakteerd op een heerlijk diner in een Italiaans restaurant. Wat een leuke verrassing is dit. De pasta een echte aanrader en ook de gamba’s vooraf.

 
Zondag doen we het rustig aan. Anja wil inpakken en omdat ze deze week ook weer naar Engeland vliegen. We vermaken ons zelf en lopen een stukje in de omgeving. Albi had weer iets teveel van mijn knie ge-eist en dan zit hij gewoon te zeuren. Het weer is om, regen en wind zijn er voorspeld. Daarom wijzigen we onze bestemming van Frankrijk naar Spanje. Maandag vertrekken we richting Pyreneeën om bij Perpignan de grens over te steken.

Anja geeft advies over de route om sneller bij Perpignan te zijn. Wederom door allerlei dorpjes. Helaas is een straat te smal voor onze combi en ik raak net de spiegel van een Citroen Berlingo. Buiten het dorp regelen wij dit met de verzekering. Vervelend want hier zit je niet op te wachten.  Even afwachten wat dit geintje kost, want het heeft natuurlijk invloed op onze polis. 


We vinden een camping in het binnenland, waar we wat langer willen blijven. Er zijn hier drie natuurgebieden in de buurt. 


We hebben al een tocht gemaakt naar een klooster, de bergen in, prachtig mooi. Echt mediterraan qua begroeiing. Ook aan de huizen zie je dat je in een ander land bent. Veelal wit gepleisterd met blauwe voordeuren. De kust heeft rotsformaties, uitgesleten door wind en zout.


Vandaag boodschappen gedaan in de stromende regen en ons georiënteerd op een bezoek, morgen, aan het Dali museum in Figueres. Drijfnat zijn we geworden want het regent goed, zoals voorspeld.

In de caravan de kachel aan, thee zetten en een beetje bloggen, maakt het leven goed. Spullen drogen bij de kachel en genieten. We hebben het goed.

woensdag 4 april 2018

Richting Zuid-Zuidwest


Na veel gedub en nadenken, hebben we ervoor gekozen om niet naar het Noorden te gaan.  We hadden het Noorderlicht willen zoeken, maar de koude winter is niet zo goed bevallen. Wij hebben beide zin in zon, al was het Noorderlicht ook aantrekkelijk geweest. Wat zal het dan zijn Italië, ……Toscane is aantrekkelijk. Maar de benzine erg duur. Frankrijk of Spanje? Spanje biedt ook veel zeker de Pyreneeën.
    Het plan is ergens rond de Pasen weg te rijden. Ik ben niet vooruit te branden met inpakken, dat eindeloos op en neer lopen met spullen is niet mijn hobby. Kleding nemen we minimaal mee, de ervaring is, dat je daarvan weinig nodig hebt. 14 onderbroeken is voldoende om twee weken door te komen en je moet toch wassen.
Ik ben nu vier weken geleden geopereerd, helaas ook weer gestruikeld tijdens boodschappen doen. Natuurlijk op mijn knie, met als resultaat een goede pijnscheut. Deze wreekt zich nog steeds. Pijn vraagt energie en ik word er zo langzamerhand niet aardiger op.
We hebben een paklijst van de caravan, die vinken we af. Zoeken naar badslippers voor de camping douche of bepaalde medicijnen.
Natuurlijk toch weer zaken vergeten, zoals het verloopstukje van de elektrische kabel. Deze heb je nodig als er een andere aansluiting op de camping is.

De eerste avond belanden wij in Arras. Het merendeels van de campings gaat per 1 april open. Geen reuze rit maar genoeg. Het geeft ons tijd om nog even te lopen en de benen te strekken. Boodschappen hadden we thuis gedaan, makkelijk eten met 2 quiches en een bak sla.
We dubben of we zullen blijven en Arras bekijken, maar een regenbui s’ochtends geeft de doorslag, om dat niet te doen. Ons doel is warmte en dat zal het zijn.
De stukken die we rijden zijn niet  groot, want met zo een sleurhut kun je geen kilometers maken. Rustig rijden rond de negentig is ook het meest zuinig want anders hebben we helemaal een draaikolk in de tank. Helaas heeft Frankrijk veelal de E10 ingevoerd, een benzine die onze kleppen verbrandt. De motor heeft een te oude techniek. Superbenzine is ons deel met de daarbij behorende prijs.


Gisteravond geland in Guignicourt, een gehucht vlak boven Reims. Er zou daar een camping-municipale zijn. Voor de niet kenners, dat zijn gemeente campings die doorgaans niet zo duur zijn en erg rustig. Helaas is onze camping gids verouderd en blijkt hij al zes jaar in particuliere handen te zijn. Prijs navenant, ze rekenen 30 Euro per nacht. En dat terwijl de douche koud is, afwas water met mondjesmaat loopt en sanitair verouderd. De camping wordt bezocht door Engelsen, die hier korting krijgen. Joost mag weten waarom.
Langs de camping loopt de rivier de l’Aisne, leuk voor een wandeling. Het voorjaar ontpopt zich met bloeiende krentenboompjes, maartse viooltjes, in het wild groeiende primula’s zelfs zie ik al een geel vlindertje dat zich aan de maagdenpalm tegoed doet.


Vandaag scheen het zonnetje tussen de buien door. De temperatuur tikte zelfs 18 graden aan. Rond een uur of drie maken we kamp op een parkeerplaats langs een kleinere weg. Mogelijk worden we weggestuurd, we zien wel. En zo niet dan blijven we hier vannacht. Gauw naar een dorpje lopen om wat rond te kijken. Veelal  cultuurland. Op de terugweg begint het te regenen en dan een spatje zon en een prachtige regenboog aan de hemel. Als we binnen zijn barst het onweer los. Het gaat goed tekeer. Ik geloof dat ze boven boos zijn, terwijl ik toch echt niets gedaan heb. Gauw nog wat foto’s bekijken en dan op tijd ons bed in.  En heerlijk de nacht doorgeslapen.




Vandaag weer zo een 300 km gezakt naar het Zuiden. We staan nu in de buurt van Monluçon. Wij hebben nu 900 km gereden. Het plan is om vrijdag in Castres te zijn, dat is nog eens 500 km. Mijn zusje is daar momenteel en het we willen haar bezoeken. Zij vliegen de week erop terug naar Engeland dus de tijd is beperkt. Anders hadden we ook nog bij andere vrienden langs gegaan. Volgende keer dan maar weer.
De afstanden zijn groot. Vroeger had ik daar niet zoveel problemen mee, maar ik merk dat ik het autorijden een stuk minder leuk vindt. Dat komt deels door het feit dat mijn been pijn doet en deels omdat ik het echt niet leuk vind. Nu ja gaat wel weer over hoop ik en zo niet dan een andere vakantie plannen.
De temperatuur is al een stuk aangenamer aan het worden. Hevige regen en zon wisselen elkaar af, de minimum temperatuur ligt op 13 graden en als het zonnetje schijnt 18.
Als we in Castres geweest zijn, gaan we ergens richting Pyreneeën. Daar willen we zeker wat langer blijven om te lopen en dingen te ontdekken.



In  het dorpje vlak bij de camping is een Brocante. Hij staat overvol met spullen een paradijs voor snuffelaars. Ik zie een beeldschone stoel voor 80 Euro zo jammer dat hij niet vervoerbaar is. Hij was helemaal opgeknapt. Ik heb nog nooit zoveel "zooi" gezien per vierkante meter. Erg leuk waard voor een gestoorde foto.



vrijdag 27 oktober 2017

Klingenbrunn en Frauenau.


We weten, dat we ergens weer naar huis moeten. Je kunt niet altijd weg blijven en er zijn thuis ook dingen, die geregeld moeten worden. Fred moet zich melden voor een staar operatie, rechts. Ik heb zelf ook nog her en der afspraken staan. Maar de ene dag zeggen we, we gaan naar huis en de andere dag hebben we daar totaal geen zin in. We zijn geloof ik, super lui geworden, ondanks het feit, dat we heel veel lopen.
Een avond gaan we nog een poging doen de melkweg te fotograferen. Helaas bederven de wolken het uitzicht. Maar de hemel is prachtig met sterren en de lucht inktzwart.




De afgelopen dagen was het weer wisselvallig. Veel regen, maar met dikke schoenen en een goede jas, kom je een eind.  Gisteren weer de “nacht” tocht gedaan van een paar dagen geleden. Toch eens bij normaal licht zien, hoe het daar is. De stenen waren nat en glibberig, ik hield het na een half uur klauteren voor gezien. Want je moet ook altijd terug. Het was niet makkelijk bij de rivier te komen, door de steile kanten van de rotsen. Fred heeft nog wel een paar mooie plaatjes geschoten.
Daarna naar het likeur museum in Spiegelau. Ze zijn beroemd om Bärwurtz, een sterke drank getrokken uit een wortel van een kruid, dat hier in de buurt groeit. Het kruid ruikt als een mix van maggie en selderie. Zo schijnt die drank ook te smaken. Voor mij ronduit niet lekker. Maar iedere meug zijn heug.

Doorgelopen naar een andere bezienswaardigheid. Een ouderwetse gaststube. Ook hier de verkoop van drank en andere souvenirs. Niet de moeite waard en een zware etenslucht doet mij aan het bejaardenhuis denken. (Lees vergane glorie). Trouwens degene die ons te woord staat is ook bejaard. Plaatje compleet.

In een sportwinkel maken we een praatje met de eigenaar. Hij geeft ons tips over de omgeving, (twee keer naar het VVV geweest en nooit deze info gehad). Hij blijkt ook een enthousiast wandelaar te zijn. Weet waar de mooie punten liggen en dat is voor ons waardevol. Hij vertelt dat er veel terugloop van tourisme is. Vroeger was Klingenbrunn geliefd bij de Hollanders, die willen langlaufen, maar nu niet meer, omdat Tjechië goedkoper is en omdat er overal sneeuwkanonnen zijn ingezet op de piste.
Ik vraag, hoe het mogelijk is dat er zoveel zonnepanelen zijn. Bij ons loont het niet meer energie op te wekken dan er wordt verbruikt, door belastingmaatregelen.
Hij vertelt, dat er een paar jaar geleden 60 Eurocent per KW/h werd betaald, dit is nu minder. Boeren gingen massaal panelen plaatsen. Minder werk en slapend rijk. (letterlijk). Een vriend werd in korte tijd miljonair, aan installaties. Het heeft een slechte uitwerking gehad op de flora en fauna, want waar geasfalteerd is voor de panelen, groeit niets. De gevolgen laten zich raden. Duitsland heeft een energie overschot en verkoopt elektriciteit aan Tjechië. ‘s Nachts is er een tekort, omdat de panelen niets opleveren. Tjechië levert dan, alleen tegen een hogere prijs. Alles wordt gefinancierd door de burger. Hij was daar niet blij mee.



Vandaag weer naar het stuwmeer geweest, nu de andere kant om. Er valt hier nog zoveel te zien. Het is behoorlijk regenachtig en na een kilometer of vijf houden we het voor gezien. Fred heeft zin in pizza en moet ook nog biertjes hebben. Onderweg gestopt bij een Edeka. Als we afrekenen wordt zijn betaalkaart niet geaccepteerd. De kaart van de ING is geen EC kaart volgens hen. Raar want hier in het dorp wordt hij  wel geaccepteerd. Ik voel Fred bokkig worden, van het moet en zal. Ik ben bang dat hij boos wegloopt. Maar zo een kassière kan er ook niets aan doen. Regels zijn regels en zeker in Duitsland. Gelukkig hebben we cash geld. Toch raar, dat je nog in dit soort situaties terecht kunt komen in een zo modern land. Ik had al gehoord, dat de winkels veel moeten betalen voor een terminal en iedere transactie. Het zal dan wel afhangen van de voorwaarden met welke club zij in de weer gaan.




De terugreis ligt op de loer, alleen is de vraag wanneer. We zien wel.